Το Νικολαΐδειο Κληροδότημα στην Κοντοβάζαινα, καρπός της βούλησης του λογοτέχνη και μεταφραστή αρχαίων κειμένων Πάικου Δ. Νικολαΐδη – Ασιλάνη, κινδυνεύει σήμερα όχι μόνο από τη φθορά του χρόνου, αλλά και από πράξεις που αλλοιώνουν τον ενιαίο χαρακτήρα του.
Μετά τον θάνατο του διαθέτη, ανέλαβα, ως εκτελεστής της διαθήκης του και τότε δημοτικός σύμβουλος του Καποδιστριακού Δήμου Κοντοβαζαίνης, την επίπονη, χρονοβόρα και δαπανηρή διαδικασία παράδοσης στην Κοινότητα της διώροφης λιθόκτιστης κατοικίας και του αγροκτήματος των περίπου 43 στρεμμάτων. Η παράδοση ολοκληρώθηκε το 2004, με σαφή υποχρέωση σεβασμού της τελευταίας του θέλησης.
Ο διαθέτης όρισε ότι το σπίτι και το αγρόκτημα αποτελούν ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο. Ο πρώτος όροφος προορίζεται για ξενώνα, το ισόγειο για μουσείο Τύπου και για τη στέγαση της βιβλιοθήκης και των προσωπικών του αντικειμένων, ενώ τα έσοδα από το αγρόκτημα θα καλύπτουν τις ανάγκες λειτουργίας του κληροδοτήματος. Προέβλεψε, μάλιστα, αυστηρούς περιορισμούς κατά της πώλησης, κατάτμησης, απαλλοτρίωσης ή άλλης αλλοίωσης του ακινήτου.
Επί είκοσι πέντε και πλέον χρόνια, όμως, η κατοικία εγκαταλείπεται. Οι συκιές και οι κισσοί έχουν ζώσει το κτίριο, ακόμη και τη σκάλα, ενώ δεν φαίνεται να έχει γίνει καμία ενέργεια για δημιουργία ξενώνα, μουσείου ή βιβλιοθήκης, παρά το γεγονός ότι το αγρόκτημα φέρεται να εκμισθώνεται.
Τώρα, για μία αχρείαστη διαπλάτυνση του δρόμου, αφαιρείται από το πολύτιμο μέτωπο του αγροκτήματος λωρίδα μήκους περίπου 120 μέτρων και βάθους 5–6 μέτρων. Δηλαδή, εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα γης και μεγάλες ποσότητες εύφορου χώματος. Και ο ακρωτηριασμός παρουσιάζεται ως «αναβάθμιση», επειδή συνοδεύεται από ένα πέτρινο τοιχίο.
Το ζήτημα δεν είναι αισθητικό. Είναι ζήτημα νομιμότητας, λογοδοσίας και, κυρίως, σεβασμού στη βούληση ενός ανθρώπου που εμπιστεύθηκε την περιουσία του στην Κοντοβάζαινα.
Δημ. Χαρ. Μητρόπουλος
